شعر نو در پارس زمین

دلی بود دلی بود که او صدایش کرد

قلب بود قلب بود که عقل جوابش کرد

روح مرد مرد من هم مردم

دل من نازک تر از برگ کاغذ است

زمین با من قهر بود اما سخاوتمند بود

آسمون اشک ریخت قلب من هم شکست

کوه برایم ناله کرد

درختان برایم آه ه ه سرد میکشیدند وغصه می خوردند

گل ها پژمرده شدند آتش شعله ور خاموش شد

و تنها من ماندم و من...